Kaas in het FD

Lieve kiezer,

Sinds een maandje lees ik met veel plezier het FD-weekend. Kranten vind ik niet zo iets als auto´s en mannen: als je er eenmaal eentje gewend bent, dan wil je geen andere meer. Ik was heel blij dat ik dus weer een krant gevonden had die bij mij past.

Maar afgelopen weekend beleefden mijn witte broodweken met het FD een dieptepunt. Was het maar een proefabonnement. De veganisten lobby, die mij als melkveehouder altijd wegzet als dierenbeul, milieuterrorist en pervers moordenaar is het FD binnen gedrongen. Iedere vorm van wederhoor ontbreekt. Wat een toestand, lieve kiezer. Op twee pagina’s wordt “the inconvenient truth” van Kaas uit de doeken gedaan, nou dan weet je het wel.

Ik heb geprobeerd erop te reageren, maar het is gewoon te erg. Het doet mij echt pijn. Hoe kan een gerenommeerde krant dit opschrijven?? Lieve kiezer, qua journalistiek is dit echt slechter dan slecht.

“De milieuschade van de rundveehouderij is natuurlijk enorm.” “Weinig sectoren hebben zo’n ecologische voetafdruk als de vleesindustrie.” “De melkveehouderij is afschuwelijk.” “De ethische bezwaren (tegen zuivel, red) zijn even groot als die tegen vlees.” “De druk die dat op de koe legt, leidt tot gezondheidsproblemen en dierenleed.” “,kreupelheid door de grote hoeveelheid melk die ze moeten dragen.” “Ze lijden continue honger en leven daardoor maar kort.” “Uit onderzoek is gebleken dat daar (dierenrechten van de Wereldorganisatie voor Diergezondheid) vaak niets van terecht komt.” “Er is gewoon niet genoeg grasland om daarmee aan de wereldwijde vraag naar melk te voldoen.” “De koeien worden immers nog steeds gezien als melkproductiemachines en de mannelijke kalfjes zijn nog steeds overtollig.”

Geen van bovenstaande zinnen is onderbouwd. De conclusie van het artikel is dat je veganistisch moet gaan eten als je bezwaren hebt tegen de genoemde milieuschade en het dierenleed in de zuivelindustrie. Als je dit zo kan framen, en in MIJN krant geplaatst kan krijgen, wil je dan alstublieft ook geen zuivel meer eten?

Ongeveer 5000 jaar geleden was het nieuw in de evolutie om vlees te laten staan. De Indiërs begonnen een vegetarisch dieet met linzen en zuivel. Koeien werden heilig verklaard en niet meer geslacht. Ik ben ik India ooit eens in een half verteerd koeien kadaver gestapt. Jammer eigenlijk, wat mij betreft had deze koe net zo goed opgegeten kunnen worden. Als je 4 liter melk drinkt of 400 gram kaas op eet, moet je ongeveer 100 gram rundvlees eten van oude melkkoeien (dus hamburgers, worstjes en gehakt inderdaad). Dan komen wij op onze zuivelboerderij goed uit. Er zijn nu een miljard Indiërs, dus wat mij betreft heeft het vegetarisch dieet zich bewezen.

Maar veganisme is echt nieuw in de evolutie. Ik zou de derde generatie veganist wel eens willen zien. Dus vier opa’s en oma’s, twee ouders en dan een kind daaruit geboren laten worden. Ik denk dat dat niet kan. Sommige voedingsdeskundigen zien veganisme als een eetstoornis die veel gezondheidsproblemen oplevert, en ook vruchtbaarheid aantast. Ik zie het als een interessant experiment van de mensheid, en hoor graag het resultaat. Het is inderdaad ethisch om geen dieren meer te doden, maar wat mij betreft een utopie. Ik zou liever de dood wat meer relatieveren en accepteren. Mijn koeien hebben een goed en kort leven. Ik denk dat de koeien in de Oostvaardersplassen God zouden danken als ze weer normaal gedomesticeerd zouden worden in een stal met permanente (ook in de winter) beschikbaarheid van voer, ook al is het dan gemaaid door mensen. De symbiose tussen de koe en de mens is al 10.000 jaar oud. Er bestaan geen wilde koeien meer, alle koeien zijn gedomesticeerd en dus ook heel erg veranderd door fokkerij. Ik hou echt van mijn koeien, ook al doe ik ze naar de slacht. Met mijn echtgenoot doe ik dat niet, dus zie het verschil tussen een dierenleven en een mensenleven. Als je dat niet ziet, wens ik je veel plezier met het veganisme, en laat me weten als er een derde generatie veganist geboren is. Respect, maar blijf dan ook bij jezelf, doe je ding, weet het beter en laat mij verder met rust.

Dan zijn er natuurlijk mensen die echt denken dat de wereld vergaat, en dus vinden dat je mijn lifestyle moet bestrijden om de wereld te redden. Mocht er echt geweld van komen, dan gun ik mijn plek wel aan een koe.

En last but not least mis ik in dit soort discussies ook altijd het verband tussen domesticatie van de koe en de teelt van gewassen. Een koe produceert niet alleen zuivel en vlees, maar ook mest. Mest is de basis van akker- en tuinbouw gewassen. Dus granen, linzen, groenten en fruit. Zelfs in het diepgravende boek “Sapiens, een kleine geschiedenis van de mens” miste ik dit verband. Dus je moet een gedeelte van de footprint van zuivel en oudmelkte slachtkoeien overschrijven naar groente. Zonder koeien geen akkerbouw en ook geen tuinbouw. In die zin bestaan er geen veganistische  groenten. Zo, die zit.

kalven met bijenhok

Hier zie je een koe liggen in de ondergaande zon. Moet kunnen.

20190415_203112

Als je goed kijkt zie je een wit pootje onder de staart,  deze koe is in barensnood, daarom kijkt ze zo verschrikt, ik heb haar echt geen pijn gedaan. Er is straks weer een kalfje bij op deze mooie aarde, en ik ben daar blij mee.

Ik weet niet of ik nu nog wel een column wil in het FD, ook al staat Jeroen Dijsselbloem er 100 keer in.

Je Irene, zij-lijn politicus en toch ook nog in hart en nieren boerin, die even aanslaat op een flut artikel in haar prille relatie met een krant.

Advertisements
Posted in Biomassaliteit, Compassie, Eerlijkheid | Leave a comment

‘Lieve kiezer’ te bestellen als boek

Lieve kiezer,

Mis je niet een aantal van je favoriete blogs op deze site? Dat komt omdat deze zijn gebundeld als boek. Je kunt het bestellen.

boek ‘Lieve kiezer’ bestellen

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=9019

foto kaft lieve kiezer

Je Irene, te openhartig ex-wannabe politicus, voorzitter van Evenwicht, schrijvend spindokter.

Posted in Bestellen, Evenwicht | Leave a comment

Wat wil ik?

Lieve kiezer,

In deze tijd van een roepende arbeidsmarkt, had ik een super frisse HR-manager aan de lijn, die na een prettig en zakelijk goedemorgen meteen de vraag stelde: “Wat wil je?”. Wat een waanzinnig goede vraag. Flexibiliteit kan ook een nadeel zijn als het gaat om je eigen levenspad. Ik kletste wat in de rondte, maar de HR-manager herhaalde zijn vraag en gaf “Wat wil je?” op als huiswerk. Daarom alleen al wil ik bij dit bedrijf werken, ik wil een goede HR-afdeling, die mij direct, kort en bondig met coaching om de oren slaat en waar ik mezelf aan over kan geven.  Als zelfstandig ondernemer moet je altijd je eigen HR-manager zijn, en dat is eenzaam. Voor je het weet ben je cirkelredenaties over jezelf aan het opzetten. De balk in je eigen ogen aan het ronddraaien. Dat lukt sowieso alleen maar als je de burn-out al op je checklist hebt kunnen aanvinken. Het nut van HR drong door alle borden voor mijn kop heen.

Afijn, wat wil ik? Inhoudelijk vind ik het altijd heerlijk om koppie onder te gaan in het mestdossier. Ik wil respect voor mest. En ook respect voor rauwe melk. Daar liggen enorm veel kansen voor de mensheid, en nog een lange weg te gaan.

Ik heb sowieso een gepassioneerde neiging om in wespennesten te duiken, om die tot een oplossing te brengen. Daarom heb ik ook een politieke partij opgericht, “Evenwicht, De Gele Partij”, met een Syriër. Het Midden Oosten, het ultieme wespennest, moet en zal gedemocratiseerd worden, anders blijft Europa niet altijd zo veilig. Maar momenteel ken ik niemand anders op aarde die zich daar ook mee wil bemoeien, dus dit ligt stil. Ik zie dit sowieso meer als een hobby project nu. Ik wil voor veehouderijsector werken.

Ik wil in de veehouderij sector werken. De basis van alles is toch het boeren leven, en ook al melk ik zelf geen koeien meer, de aarde is een grote boerderij tegenwoordig, en daar is altijd wat te doen. Bovendien kan het altijd beter, en ik weet het graag beter. Ik wil in de landbouw blijven, dicht bij de werkvloer. In dit geval de melkput, de stal en de bodem. Ik hou van burgers, maar ik wil het niet worden.

Verder wil ik natuurlijk graag invloed hebben. Maar na al mijn lobby avonturen en politieke avonturen, columns en blogs, met veel social media gedoe, kan ik deze neiging tegenwoordig aardig goed onderdrukken. De meeste dossiers zitten behoorlijk vast, en je kunt maar beter lekker leven en aan concrete projecten werken en de stal ruiken. En verse melk.

In de burgerpers is de landbouw het zwarte schaap, hier zie ik nog wel een missie. Misschien moet ik toch nog eens proberen columnist te worden in het NRC of FD, of de landbouw onderzoeksjournalistiek in of een gezondheidsvlog beginnen met achtergrondkennis van waar alles vandaan komt en hoe voeding in elkaar zit. Maarja, dat is niet zo iets als een professionele voetbalcarrière overwegen op mijn leeftijd als vrouw. Ik heb geen zin meer om daar tijd in te investeren, met waarschijnlijk resultaat nul. Wie wil er nu niet schrijven voor het FD, zodat je jezelf kan meten aan Jeroen Dijsselbloem? Die ik overigens als de perfecte lijsttrekker van Evenwicht zie. Overal zijn altijd linken te leggen. De landbouw-onderzoeksjournalistiek knaagt aan mij. Lekker speuren in mijn lievelingsdossiers. Follow the shit, dat ontbreekt nog op aarde. Wil ik dat? Mogelijk moet ik de burgerpers gewoon aan burgers over laten, dan kunnen zij ook de balk in hún ogen blijven ronddraaien.

Het onderwijs, dat is ook een heel mooi vak. Dit laat ik open, veehouderij op HBO niveau. Daarin projecten uitvinden, met leerlingen en bedrijven verder uitvoeren, dat kan ik wel. De opleiding “Respect voor mest” moet nodig ontwikkeld worden.

Afijn, lieve kiezer, de vraag wat ik wil is hiermee lichtelijk beantwoord. Ik wil inhoudelijk, veehouderij, concrete reële zaken, samenwerking én de stalvloer dichtbij.

Als concreet resultaat voor de mensheid zie ik mezelf als radartje in “Respect voor mest”. Weer een leuke cliffhanger. Goed weekend en tot volgende week, lieve kiezer. Werkeloos zijn is ook een vak.

foto boek loopbaancoaching

Boek gekregen van een vriendin. Beetje enge foto, ik durf het boek niet open te doen.
Het lijkt wel een mot; het is bedoeld als vlinder, hoop ik. Maar dat fladderen, daar durf ik ook niet aan.

Je Irene, voorzitter Evenwicht, sorry lieve kiezer, dat ik even met mezelf bezig ben.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Autoriteit Onderwijs Markten

Lieve kiezer,

Na een korte episode in het onderwijs, ben ik met de staart tussen de benen van het schoolerf gevlucht. De mevrouw van de AFM, Merel van Schoonhoven, die de pabo wil gaan doen, is alvast gewaarschuwd.

Mij is het dus niet gelukt om voor de klas te gaan staan. Een analyse waar dat aan lag.

In de eerste plaats natuurlijk aan mezelf. Ik ben te naïef begonnen. Ik had alleen ervaring met mijn eigen brave VWO klasje van exact 37 jaar geleden, dus ik had echt geen flauw benul van het niveau en de gedragsnorm. Ik wist niet wat ik mee maakte. Naïef beginnen is dom. Het lag ook echt aan mezelf.

In de tweede plaats vraag ik mij af: voeden we nog wel goed genoeg op als ouders? Moderne kinderen krijgen minder grenzen mee, en dat merk je in het onderwijs. De discussie over opvoeden, wel of geen grenzen trekken naar je kind, zouden we eens moeten bekijken door de bril van de leraar.

In de derde plaats speelt dezelfde opvoeddiscussie ook in het onderwijs. Wil je een kind dat niet functioneert koste wat het kost binnen school houden? Of wil je toch duidelijk een grens trekken bij grensoverschrijdend gedrag? Zo ja, waar laat je dan het kind? Op de gang? Thuis? Een niveau lager? In het speciaal onderwijs? Dat laatste is er bijna niet meer. Is de rugzakjesdiscussie niet te ver door geschoten? Als we dan al die rugzakjes toelaten, is een school dan niet meer een therapie-centrum geworden? En wat voor therapie-centrum dan? Eentje zonder of eentje met isoleercel? Dus waar leggen we de grens van het therapie-centrum?

In de vierde plaats komen we dan aan de lat. Als je grenzen rond de gedragsnorm vaag trekt, dan krijg je discussie over de lat. Het is heel makkelijk om als leraar de lat te laten zakken, en het is heel moeilijk om de lat hoog te houden. Als er geen heldere examennorm is, dan is de lat gedoemd om te verzakken. Ik ben groot fan geworden van de rekentoets.

Een school die leerlingen op tijd door verwijst naar de gang, thuis, een lager niveau of het speciaal onderwijs, om het leerklimaat binnen school goed te houden, scoort slecht in de prestatiecijfers. Jammer eigenlijk.

En nog een vijfde dingetje: ik heb echt collega’s gezien met een vast contract die niet functioneren en toch 30 jaar uitzitten. Mijn lessen waren verre van goed, maar ik ben dan ook weer vertrokken. Met een vast contract in het onderwijs, kun je alleen ontslagen worden “als je naakt door de gang gaat rennen”. Dit zou echt anders moeten, want het werkt heel frustrerend voor frisse nieuwe mensen die het onderwijs in willen, bijvoorbeeld vanuit de AFM. Het ontslagrecht voor leraren is te soft. Daar zou ook eens een grens getrokken moeten worden.

Grenzen moeten helder in het onderwijs, ook naar lauwe collega’s die de lat omlaag halen. Die moet je net zo goed kunnen doorverwijzen als leerlingen die de gedragsnorm niet halen. Als dat geregeld wordt, dan moet er ook echt flink geld bij. We verwaarlozen het onderwijs. Te lang liberale kabinetten, die het onderwijs financieel te weinig waarderen. En binnen het onderwijs zelf te veel slap links lat-omlaag-geleuter, waar geen leerling beter van wordt. Zonder meteen een meldpunt te beginnen; laten we het eens omdraaien: laat de liberalen eens grenzen trekken in het onderwijs, zoals mensen van de AFM, en laat een linkse kabinetspartij eens goed geld uitgeven aan het onderwijs. Links én liberaal, ik zie het nieuwe Evenwicht alweer helemaal zitten. Het is trouwens echt een mooi vak, dat weet ik nu ook zeker.

Maar, lieve kiezer, wat wil ik nu? Deze cliffhanger laat ik even hangen, omdat ik het zelf ook nog niet weet.

mindmap de effectieve docent

Zelfgemaakte mindmap voor de opleiding die ik deed als zij-instromer.

Je Irene, voorlopig mislukt leraar en voorzitter van een voorlopig mislukte politieke partij, wel geslaagd ondernemer, nog niet werkzaam bij de AFM.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Bezinning en hoop door Gele hesjes

Lieve kiezer,

zo aan het einde van het jaar, mis ik je gewoon een beetje, lieve kiezer. Wat moet ik doen? Zonder jou heb ik geen richting.
De politiek is nog steeds een puinhoop zonder feitelijke diepgang, met name op groen en immigratie, en ik voel mij geroepen er iets aan te doen. Maar mijn blogs zijn te ingewikkeld, mijn analyses te diepgravend en te fijngevoelig.
Mijn stiefkleinzoon van 7 komt met een verhaal over de Romeinen die de Grieken in elkaar hebben geslagen. Toen was het ook al raak. Hij zegt dat de eerste Olympische spelen werden gehouden in 776 voor Christus. We rekenen samen uit dat dat 2794 jaar geleden is. Er is hoop.
Evenwicht is nog een statuut met drie bestuursleden. We doen niet mee aan de provinciale staten want dat is te duur (1100 euro per kieskring) en te kansloos. De deadline om de naam aan te melden bij de kiesraad is verstreken.
In het diepste punt, waar een evenwicht niks kan doen, waren er opeens de gele hesjes. De gele hesjes en Evenwicht, de gele partij, dat kan geen toeval zijn. Natuurlijk ben ik fan van Macron, maar hij is veel te negatief over klimaat en landbouw. De gele hesjes zetten hem recht. Precies de aanvulling die Macron nodig had. Het geeft mij hoop en energie. Als alle politieke partijen dezelfde kant op lopen, die niet overeenkomt met de realiteit, dan is er altijd weer het Franse volk. Ik krijg zin om aan “mijn” Syriër Franse kaas te laten proeven. En om leden te werven voor Evenwicht. Ik ga Webcare laten zorgen dat de Ideal in orde komt op de website van Evenwicht. En ik heb ook weer de inlog van de mailbox secretaris @ evenwichtdegelepartij.nl dus die kan ik ook eens doorwerken. Misschien zitten er enthousiastelingen in die al maanden wachten op antwoord.
Het echte werk van Evenwicht is toch nog steeds gewoon beginnen met democratie in een oorlogsland, zoals Syrië, samen mensen met een Syrische nationaliteit. Bij het begin beginnen, dat is de kunst. Dat kan gewoon hier, in Nederland, met de Syriërs die hier zijn. Syriërs die ik vraag, vinden het te gevaarlijk. Gelijk hebben ze. Morhaf en ik hebben besloten om alleen nog met voornamen te werken, niet met achternamen, zodat mensen digitaal niet op te sporen zijn, en misschien actief willen worden. Ik denk ook dat we moeten beginnen met vrouwen met een hoofddoek die nooit foto’s delen op sociale media. Dan is dat ook eens een keer handig. Sommige van die vrouwen zijn mentaal heel sterk. Misschien ook effectief, om eens met vrouwen op te staan tegen een oorlog. Het begint met een groepje gelijkgestemden die iets willen met onze “handleiding voor democratie”, genaamd Staatsinrichting voor Vrede.
Dus in het boek “Lieve kiezer” ga ik alle achternamen eruit halen. De deadline is verschoven, het komt uit in februari. In deze blog ook voortaan geen achternamen meer. De betekenis van de naam Morhaf is “fijngevoelig”. Precies wat nodig is tegen oorlogen.  Het is ook een combinatie van “mor” en “haf”, dus “oorlog” of “einde” en “heldHAFtig”: op een heldhaftige manier een einde maken aan oorlog. Dat lijkt mij een goede betekenis, in deze tijd van bezinning, zo tussen kerst en oud en nieuw. Irene betekent al sinds de Grieken “vrede”, dus daar kan ik wel mee uit de voeten. En dan ben ik ook meteen die verwarring kwijt rond mijn achternaam. Lieve kiezer, tot volgend jaar.

lieve kiezer opleidingsboekenWat vooral ook belangrijk is: voeten aan de grond houden en gewoon doorgaan met gewoon werken. Gelukkig kwamen vandaag de boeken binnen voor de opleiding tot MBO docent. Jippie.

Je Irene, zijlijn politicus die verkiezingen wil in Syrië.

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Stikstofarrest legt Nederland stil

Lieve kiezer,

Nederland ligt stil. “De aanleg van wegen wordt problematisch, net als de uitbreiding van fabrieken en stallen.” Dit stond in Trouw vandaag.

Het Europese Hof heeft de PAS afgekeurd. Dat betekent dat er geen vergunningen meer uitgegeven kunnen worden als daarbij de stikstof toeneemt in natuurgebieden.

In deze discussie zouden we eens moeten kijken naar DE NATUUR. Hoe hebben we die gedefinieerd? Via de Natura 2000 wet, heeft Nederland 162 Nederlandse natuurgebieden aangemeld bij de Europese Commissie. Dat was een ambtelijke actie, ergens in de jaren ’90. Er is gewoon een formulier ingevuld door een hele fanatieke ecologische ambtenaar. Natuurlijk zijn er wel wat congressen gehouden met deskundigen, maar in feite was het een ambtelijk besluit.

Daarna moesten die 162 gebieden democratisch worden “aangewezen” door de 12 Provinciale Staten. Maar die hadden niks meer te kiezen. Aangemeld was aangemeld, je kon geen gebiedje meer schrappen.

De aanmeldingen van 162 natuurgebieden is extreem. De natuur schiet er niks mee op, omdat sommige soorten elders in Europa veelvuldig voorkomen. Ook zijn sommige soorten zogenaamde “doelsoorten”: ze komen helemaal niet voor in Nederland. Ook geven extreem stikstofarme milieus niet volgens iedereen mooiere natuur dan iets stikstofrijkere milieu’s. In Nederland bestaat geen wilde natuur, alle natuur wordt beheerd. De natuur is een keuze, de stikstofrijkdom ook. Biodiversiteit kan ook gedijen bij stikstof, een bos is helemaal niet extreem stikstof arm. Sommige soorten vragen om een zeer extreem stikstof arm milieu, maar waarom zou je nou precies die soorten willen koesteren overal in Nederland?? Stikstof, misschien doet de naam anders vermoeden, is geen bestrijdingsmiddel, maar een essentiële stof voor planten, dieren en mensen. “Er is teveel stikstof in Nederland” is geen feit maar een politieke keuze.

Ik hoop dat dit dieptepunt in natuurbeheer een kering geeft in de discussie, en dat we wat meer ontspannen kunnen omgaan met natuurdoelen. We moeten terug naar de aanmeldprocedure van Natura 2000 gebieden. Die was extreem fanatiek en niet democratisch. Natuurdoelen zijn een keuze, geen technocratische dwangbuis van fanatieke ecologen.

slagroomtaart

Durf te genieten, zowel van de natuur als van economische activiteiten.

Je Irene van der Marel, inactief politicus die aanslaat op het stikstofdossier.

 

 

Posted in Natura 2000, Natuur, Ondernemerschap, PAS | Leave a comment

Hallo lokale partijen: maak de provincie klein

Lieve kiezer,

het is dan toch zo ver gekomen: “Lieve kiezer” wordt uitgegeven als boek. De leuke blogs komen in het boek, de niet-leuke blogs staan nog op de site.

Maar ik hoop dat Evenwicht, de gele partij, niet eindigt in een boek, lieve kiezer. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Om mijn politieke ambities weer op niveau te krijgen, moet Evenwicht wat meer medestanders vinden.

Zelf heb ik heb een leuke baan in het onderwijs gevonden. Ik geef nu natuurkunde en scheikunde aan allemaal jonge boeren op een middelbare landbouwschool. Collega’s zijn heel gezellig en de leerlingen zijn gewoon ronduit schattig, alhoewel ik moet bekennen dat ik allerlei verbale tackel technieken goed kan gebruiken in de les.

De statuten van Evenwicht zijn beschikbaar voor de Provinciale Statenverkiezingen van maart 2019. Eigenlijk passen bijna alle lokale partijen in gemeenten goed onder het sociaal liberale karakter van Evenwicht. Het is alleen een enorme klus om die lokale partijen bij elkaar te brengen. We moeten ergens enthousiasme vinden. Help ons, lieve kiezer.

Voor de provincie zouden gemeenten eigenlijk leidend moeten zijn. Provinciaal budget zou met zo min mogelijk sturing doorgezet kunnen worden naar gemeenten. Verder zijn de bevoegdheden van een provincie al bijna nul, dus gemeenten zouden door provincies maximaal gefaciliteerd moeten worden in hun wensen. Voor veel gemeenten is de provincie een frustrerende bestuurslaag. Lokale partijen in gemeenteraden zouden dit standpunt kunnen bundelen en kunnen meedoen aan de Provinciale Statenverkiezingen, onder de briljante statuten van Evenwicht. We zouden misschien iets moeten doen aan die naam. Maar in ieder geval: lokale partijen zouden elkaar kunnen vinden in het minimaliseren van de provincie en laten bloeien van gemeenten.

Lieve kiezer, als je politiek actief wilt worden, laat het dan even weten.

En als je een mailing van mijn uitgever wilt ontvangen, om het boek te bestellen, laat het dan ook even weten. Het komt waarschijnlijk in november uit.

 

periodiek systeem

Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger op de middelbare school het periodiek systeem van de elementen in mijn kamer had hangen, lieve kiezer. Dus misschien heb ik mijn roeping wel gevonden als natuur- en scheikunde docent.

Je Irene van der Marel, gewezen politicus, voorzitter, schrijver en docent én boerin.
(voorheen Van de Voort, maar door mijn nieuwe baan in het onderwijs vond ik het leuk om mijn eigen naam weer te gebruiken)

www.evenwichtdegelepartij.nl

Posted in democratie, Eerlijkheid, Provinciale Statenverkiezingen | Leave a comment