Eigen namen is goud samen

Lieve kiezer,

Ik heb weer eens een retraitje gezeten. Tien dagen in stilte gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten. Ik kom dan altijd tot hele diepe gedachten. De bedoeling van deze retraite (observatie-meditatie, oftewel “vipassana” meditatie) is eigenlijk alle gedachten van je af te zetten, maar dat is heel moeilijk, lieve kiezer. Stiekem denk ik altijd wel een beetje na, want daar heb je dan toch de tijd voor. En je bent tenslotte je eigen master, dus ik laat mij niet kisten door de stilte. De stilte is eigenlijk geweldig mooi, lieve kiezer, zo mooi dat je er niet altijd bij kan, en dan ben je dus helaas aan het nadenken. In die zin is het heel vergelijkbaar met seks, als je dan te veel nadenkt, dan lukt het ook niet. Zoals ik al zei: diepe gedachten. De stilte is misschien zelfs wel nog beter dan seks. Er zijn helaas weinig mensen met wie je daarover kan praten.

Nu kwam ik tijdens de stilte tot het resolute besluit mijn eigen familienaam weer te gebruiken. Van Der Marel. Dus al met al heet ik dan weer Irene van der Marel, aangenaam. Mijn doopnamen zijn Catharine Leentje, dus in mijn paspoort staat Catharine Leentje van der Marel. Het is dan eigenlijk wel heel schizofreen  om door het leven te gaan als Irene van de Voort. En bovendien is je naam een stuk van je identiteit, en die moet je nooit opgeven. Een eigen identiteit is belangrijk, zeker in een goed huwelijk. Je kunt wel van iemand houden, maar je moet niet op hem willen lijken. In het verschil zit hem de aantrekkingskracht. Dus denk niet dat er een scheiding op handen is, ons huwelijk loopt als een zonnetje. Beter dan ooit eigenlijk, misschien wel juist omdat we tegenwoordig allebei onze eigen identiteit goed onderhouden.

Ik was na 7 jaar huwelijk overstag gegaan om toch de naam van mijn echtgenoot te gebruiken. Je kunt dat elke dag gratis veranderen in het gemeentehuis. Ik zat toen diep in de luiers, veel (stief)kinderen, veel zorgtaken, weinig taken in het bedrijf, geen eigen werk, en mijn omgeving zag mij niet anders als Van de Voort. Het was echt een fout, lieve kiezer. Je moet nooit je naam opgeven. Juist in zulke tijden, als je overspoeld wordt door kinderen en je omgeving, moet je dat kleine stukje leven dat je nog voor jezelf hebt koesteren.  Na ongeveer 11 jaar huwelijk ging ik weer meer buiten de deur werken, en ik had al meteen spijt van die naam. Maar ja, ga dan nog maar eens terug. Iedereen kent je bij de naam van je echtgenoot. Het is heel onhandig om je naam te wijzigen als je een professioneel netwerk hebt. Dus toen heb ik het zo gelaten.

Maar het knaagde, lieve kiezer. Zeker naar mijn dochters toe vond ik het een slecht verhaal: “Je moet nooit je naam opgeven, maar mama heeft dat helaas wel gedaan.” Ik moest het gewoon recht zetten, om het goede voorbeeld te geven. Dus toen ik helemaal diep in de stilte zat, toen had ik de rust voor dit besluit en wist ik het ook zeker:  ik ben Irene van der Marel. Dat je het ff weet, lieve kiezer.

Irene blijft wel gewoon Irene, dat is mijn roepnaam. Mijn ouders hebben dat zo verzonnen. Ik ben vernoemd naar mijn oma Catharina, en ze hebben speciaal die a veranderd in een e, zodat de “ne” van Ire-“ne” er in ieder geval in terug komt. Ik respecteer dat.

20180825_103742

Je Irene van der Marel, druk bezig met diepe gedachten over de provinciale staten verkiezingen van 2019.

 

Advertisements
Posted in Eerlijkheid, Vrouwenemancipatie, Zorg | Leave a comment

De Gelderlander negatief over nieuwkomers

Lieve Kiezer,

we zijn de grond in geboord door De Gelderlander. Wat een gezeur. Ik ben zelf helaas niet bij het debat geweest, want “mijn” Bond van Boerderij-Zuivelbereiders, waar ik voorzitter ben, had zijn jaarlijkse event. Gelukkig heb ik zeer waardige vervangers, zoals Jeroen Flantua, die altijd heel gevat reageert vanuit onze diepe sociaal-liberale inzichten. Maar in de Gelderlander kun je daar helaas niks over lezen. Er staat alleen dat wij vinden dat het bedrijfsleven niet betrokken is bij het WFC. Dat is een feit. Ze kletsen wel mee en ze dineren mee, maar de betalen niet mee. Dus de realistische betrokkenheid is nul.

Nu heeft “betrokkenheid” in het bestuurlijke jargon de betekenis dat je iemand anders moet betrekken. Dus wordt het opgevat als een activiteit van het gemeentehuis: de gemeente betrekt het bedrijfsleven bij het WFC. Nou, dat is wel gebeurd inderdaad, je kunt het ook claimen noemen. Maar helaas hapt het bedrijfsleven niet toe.

Er is nu wel een vaag verhaal van de wethouder dat de projectontwikkelaar zelf 25 miljoen gaat investeren. Er is nog niks getekend, maar Ede Stad kopt al dat het geregeld is, “omdat de wethouder er het volste vertrouwen in heeft”. Dat horen we al vier jaar, en dat is nu precies het probleem. De projectontwikkelaar strooit met een politiek verhaaltje zo vlak voor de verkiezingen, maar feit is dat het food bedrijfsleven nog geen ene stuiver heeft toegezegd, en dat er ook nog geen exploitant is voor dit luchtkasteel.

Natuurlijk niet, als het WFC levensvatbaar was, dan had het er al lang gestaan. Ik geef je op een briefje dat er geen ondernemer is die hier in wil stappen, want als je een beetje doorvraagt op het concept, dan heb je meteen door dat het ambtelijke gedachten zijn. Van ambtelijke gedachten kun je helaas niet zomaar een draaiende onderneming maken, omdat het gemeentehuis dat wil. De pers zou daar zelf ook een beetje kritischer op kunnen zijn. Maar helaas zijn journalisten regelmatig ook hele ambtelijke types, die luchtkastelen niet kunnen doorprikken. Daar heb je politieke partijen voor nodig, en de nieuwe politieke partijen zijn daar gelukkig een stuk beter in dan de oude.

Bij dit alles hebben we het nog niet gehad over het concept. De projectontwikkelaar noemt dat “Het eerlijke verhaal”. Hij heeft blijkbaar nog nooit van Clean Labeling gehoord. De levensmiddelen industrie is verre van eerlijk, en dat is gewoon wettelijk afgedekt. Het WFC concept is niet meer dan een reclamezuil, en dat is voor een entertainment businessmodel niet interessant.

Gelukkig heeft Evenwicht al een mooie escape verzonnen voor de gemeente Ede, we maken een World Forgiveness Center (WFC) van de Muur van Mussert. Het rijk doet gelukkig al mee. Eind goed al goed in het gelukkige Ede.

Ook willen we een diabetesproject gaan doen met de vereniging Arts en Voeding, een vereniging van huisartsen. We hopen dat er al een Edese huisarts lid is, die we projectleider kunnen maken. De wetenschappelijke discussie is volop in beweging over mager en volvet, laten we in Ede gewoon resultaten halen met nieuwe food inzichten. Daar worden mensen letterlijk beter van.  Lekker evenwichtig zonder overgewicht. En het is veeeeeeel goedkoper dan luchtkastelen.

FB_IMG_1521216973016

Je Irene van de Voort, lijsttrekker Evenwicht Ede.

 

Posted in Ede, Evenwicht, Gemeenteraad, WFC | Leave a comment

De Russen verbleken bij de Rotary

Vanavond is het verkiezingsdebat van de Rotary. Nu zijn er bij de meeste verkiezingsdebatten hooguit 10 mensen, maar bij dit debat worden 200 mensen verwacht, allemaal leden van de Rotary in Ede. Evenwicht heeft een beleefd mailtje gehad, van een zekere Dick de Groot, dat we niet mee mogen doen. Zie onderin.

Dit heeft natuurlijk wel invloed op de verkiezingen. Alsof nieuwe partijen niks te vertellen hebben. De Rotary had natuurlijk ook alleen de VVD kunnen uitnodigen, maar dat gaat opvallen. Ze hebben 9 bestaande partijen uitgenodigd. Dat een open vereniging van intellectuele, liefdadige, cultuur minnende, vriendelijke mensen tot zo´n ondemocratisch besluit kan komen, is jammer. Dat de Russen de verkiezingen naar hun hand proberen te zetten, weten we, maar dat de Rotary dat ook doet, dat wist ik nog niet. De wereld is vol gevaren, politiek kan heel achterbaks zijn, maar gelukkig hebben we social media. Daar kan ik altijd mij hart luchten. Ik wens de Rotary vanavond veel plezier. Evenwicht zoekt haar kiezers wel ergens anders. Gemiste kans, want Evenwicht is LIBERAAL én SOCIAAL, een etiket dat precies op de Rotary past. Ik hoop dat ze zich verward afvragen of het gedachtegoed van Evenwicht niet precies is wat de Rotary doet: het liberale gedachtegoed verbreden met liefdadige doelstellingen, zonder meteen communistisch te worden.

De vriendelijke mail is zo vriendelijk, je voelt je gewoon verraden met een kus:

Geachte mevrouw van de Voort,

Helaas moet ik u mededelen dat uw partij niet uitgenodigd is om deel te nemen aan het door ons georganiseerde verkiezingsdebat op 21 februari.

Wij moeten ons beperken tot de genodigde partijen zoals u heeft kunnen lezen. Liefst hadden we slechts 6 partijen willen uitnodigen voor het meest optimale debat. Uiteindelijk hebben we besloten dat de 9 grootste partijen o.b.v. de raadsverkiezingen 2014 mogen deelnemen.

Er is in het strakke programma helaas geen ruimte voor een (klein) podium voor andere partijen.

Wij kunnen ons voorstellen dat dit voor u een teleurstelling zal zijn, maar hopen dat u begrip hiervoor kunt opbrengen.

Tot slot wensen wij u veel succes met de verkiezingsstrijd en debatten bij andere gelegenheden.

Met vriendelijke groeten Dick de Groot

20180123_195405

Niet eerder gepubliceerde foto van de eerste vier kandidaten van Evenwicht Ede, vlnr Marco Lokhorst, Irene van de Voort, Toon Kamp en Jeroen Flantua. Samen gezellig voor het mooie gele wandkleed met Gustav Klimt “De Kus”. Kom daar maar eens om bij de Rotary, waar nieuwe politieke partijen gewoon ijskoud buitengesloten worden.

Je Irene van de Voort, lijsttrekker Evenwicht Ede, ook voor Rotaryleden met spijtgevoelens.

Posted in De Kus, Ede, Eerlijkheid, Spijt | Tagged | Leave a comment

Kandidaten van Evenwicht Ede

Lieve Kiezer,

hierbij ons persbericht over de kandidatenlijst van Evenwicht.

De lijst van Evenwicht is definitief:

Groepsfoto kandidaten

Vlnr boven: Orhan, Toon, Marco. Vlnr onder: Jeroen, Irene, Peter.

  1. Irene van de Voort
  2. Toon Kamp
  3. Jeroen Flantua
  4. Marco Lokhorst
  5. Peter Schouten
  6. Orhan Arslan
  7. Robert van der Marel (lijstduwer).

Irene van de Voort is agrarisch ondernemer en voorzitter van de Bond van Boerderij-Zuivelbereiders. Zij was ook raadslid en heeft haar zetel recentelijk ingeleverd, omdat zij medeoprichter is van Evenwicht. Zij woont in Lunteren.

Toon Kamp is momenteel natuurkundeleraar en vindt het leuk zijn kennis en ervaring als onderzoeker en manager bij grote bedrijven wereldwijd te delen met jonge mensen. Hij was tot voor kort fractievolger in de raad tot de overstap naar evenwicht. Hij woont in Ede.

Jeroen Flantua is IT specialist die zijn eigen bedrijf heeft verkocht en allerlei losse maatschappelijke projecten doet, waaronder nu dus politiek. Ook woonachtig in Ede.

Marco Lokhorst is hovenier en ook agrarisch kennis exporteur. Hij heeft veel van de wereld gezien en kent ook Lunteren op zijn duim. Hij woont nu in Ederveen.

Peter Schouten is gepensioneerd elektrotechneut en al jaren actief in de voetbalwereld. Hij wil graag iets betekenen voor de verenigingen.

Orhan Arslan is raadslid geweest in Deventer, is ook elektrotechneut en heeft gewerkt in het sociaal domein. Hij woont sinds kort in Ede.

Robert van der Marel is onze enige lijstduwer. Hij neemt geen deel aan vergaderingen, maar steunt de partij van harte. Hij is gepensioneerd ondernemer en de drummer van het Shantie koor Ede, met de mooie zeemansliederen.

Samen staan zij voor het sociaal liberale kader van Evenwicht, de partij is open voor iedereen, en zoekend naar de groene nuance. Ze hebben een verkiezingsprogramma opgesteld voor Ede, te vinden op de website van Evenwicht, www.evenwichtdegelepartij.nl , dat tot aan de verkiezingen aangevuld kan worden met issues. De partij is ook actief in Utrecht.

Evenwicht wil de basis van de gemeente op orde, zoals gronden verkopen, vergunningen verlenen, paspoorten verstrekken en scholen bouwen. De basis van de lokale zorg op orde maken en dicht bij de mensen. Ondernemers de ruimte geven door goed te faciliteren. Verder geen discriminatie: oprecht respect voor iedereen.

Je Irene van de Voort, Lijsttrekker Evenwicht Ede.

www.evenwichtdegelepartij.nl 

 

Posted in Ede, Ederveen, Evenwicht | Leave a comment

Verkiezingsprogram van Evenwicht-Ede

 

Lieve kiezer,

De lijsttrekker Evenwicht in Ede, dat ben ik, en we zoeken nog extra kandidaten voor de lijst van Ede, voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart 2018. Het verkiezingsprogramma van Evenwicht-Ede 2018 is ook al af. Het is natuurlijk sociaal-liberaal, zoekend naar de groene nuance, en al doende bleken wij ook vooral realisten. Geen ambtelijke ambitieuze projecten, want van beleidsideeën kun je over het algemeen geen onderneming maken. Als dat zo was, dan waren die ondernemingen er al geweest. Dus geen onmogelijk Straatje van de Smaak, in winkelpanden die al enkele jaren leeg staan. Cultura niet verhuizen. Het World Food Center begint ook te lijken op het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer, het is wachten op de partij die gaat roepen: “De keizer is naakt!”. Het World Art Center was echt een giller, die is gelukkig al afgeblazen door de huidige gemeenteraad.  Zo houden we aardig wat geld in de portemonnee, lieve kiezer.

WAT DAN WEL?? Social Liberaal Realisme, lieve kiezer, met een groene nuance, omdat boeren echt hele aardige mensen zijn, en geen gifmengers en moordenaars die geld verdienen aan dierenmishandeling.

Afdeling Ede

Verkiezingsprogramma Evenwicht-Ede

Gelukkig in Ede

Ede is gezellig en gelukkig. Dat willen wij graag zo houden.
Hoofdlijn van ons gemeentelijk programma is: de basis op orde.
Dus al te ambtelijke ambities temperen en reële voorzieningen goed faciliteren. Geen miljoenen projecten die bedacht zijn door de overheid, maar meer realisme voor ons dure belastinggeld.

Wat gaan we wel doen??

  1. De Kalverkamp 3 in Kernhem aankopen, zodat er een voedselbos kan komen. Eden in Ede.
  1. De muur van Mussert gemeentelijk monument maken, zolang het rijk tijd nodig heeft. Het World Forgiveness Center. Fout erfgoed goed inkaderen, zodat iedereen begrijpt dat we extremisme nooit meer willen.

Zie ook persoonlijke blog van lijsttrekker Irene van de Voort hier over op https://wordpress.com/post/lievekiezer.wordpress.com/809

Zie ook een filmpje over de muur, gemaakt door Morhaf uit Syrië, die meteen snapte waar de muur over gaat:

http://www.evenwichtdegelepartij.nl/afdeling-ede/

  1. De Basisschool de Calvijn in Ederveen goed huisvesten in Ederveen en Lunteren. De basis op orde. Zelfde geldt voor andere scholen met achterstallig onderhoud.
  2. Een leuk initiatief in de leegstaande Friso Kazerne. Bijvoorbeeld een museum of een discotheek.
  1. Ede Centrum leegstaand winkel oppervlak verkleinen door ruilverkaveling met vastgoedeigenaren. En van de Stichting Binnenstadmanagement Ede (SBE), die de reclamebelasting uitgeeft, een vereniging maken met degene die die reclamebelasting betalen.
  2. Een democratieklas voor Syriërs. Leren kiezen voor rood (socialisme), geel (midden) of blauw (liberalisme). Naast Bed, Bad en Brood in Ede dus ook democratische Bemoediging. Ede voor Eden. Hier hebben we een mooi filmpje bij:

 

http://www.evenwichtdegelepartij.nl/afdeling-ede/

 

  1. Ede, stad van Vrede. Met de Muur van je-weet-wel, een World Forgiveness Center, de Airborne landingen, een mooi gerestaureerd kazerneterrein zonder soldaten, met food in overvloed, en Hotel de Wereld in de buurt, moet je in Ede zijn om de Vrede te ervaren. Foodvalley is leuk, maar de Vredesvallei is leuker.
  2. Ede goes to Leende. http://gezonddorp.nl/Een reëel foodproject, echt voor de burgers zelf. In Ede zijn ongeveer 9000 inwoners met diabetes. We gaan met elkaar honderd duizenden kilo´s afvallen en van de insuline af komen. De wetenschap is verdeeld over mager of volvet. Dus dan wordt de keuze politiek. Evenwicht kiest voor een volvette lifestyle, een politiek dieetadvies, zonder suiker, samen met Brittisch Medical Journal en The Lancet.

 

  1. Ede zorgt. De zorgdossiers kritisch volgen en luisteren naar de werkvloer. Over Werkkracht, de nieuwe “sociale werkplaats”: de gemeente is de bezemwagen, niet de concurrentie voor wat het bedrijfsleven zelf aan mensen op wil nemen. Goeie dialoog met bedrijfsleven.
  2. Bedrijfsvrijheid voor de landbouw. Volop ruimte voor ondernemer, maar wel binnen de wet boeren. De consument kiest, niet de gemeente. Om duurzaam bodembeheer mogelijk te maken, moeten we een landelijke lobby opzetten. CO2 terug in de bodem, pilotinnovatie op CO2 bodemvastlegging.
  3. De basis van de basis op orde. Informatiemanagement (ICT) professioneel aanpakken en GIS voor de boswachter.
  4. Gunstig ondernemersklimaat. In deze regio zitten de meeste banen in logistiek en transport, zorg en dienstverlening. Luisteren naar ondernemers.
  5. Zonneweides in Ede, dus zonnecollectoren op de grond, bijvoorbeeld langs de A12, want die ligt mooi op het zuiden.
  6. Veiligheid: asociale personen en organisaties hard aanpakken met wijkteams en politie. Tegelijkertijd maximaal inzetten op preventie door kansen te bieden.
  7. Pragmatisch parkeerbeleid. Samen met omwonenden zorgen voor voldoende parkeerplaatsen en minder duur. Ruim voldoende betaalbare parkeerplaatsen bij Ede-Wageningen, dus forenzen echt helpen.

118n

Hier een fantastische foto van uw lijsttrekker, maar eerlijk is eerlijk, lieve kiezer, dat is alweer bijna 10 jaar geleden. Dit was ook een hele goeie fotograaf. Als politicus moet je eerlijk zijn, dus hou je vast, deze heeft een van mijn stieven laatst gemaakt:

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Het gaat om de inhoud, lieve kiezer, en dat jij op mij stemt, omdat we het helemaal met elkaar eens zijn. Geen Italiaanse toestanden hier in de politiek.

Lijsttrekker: Irene van de Voort. Zie haar persoonlijke blog op  https://lievekiezer.wordpress.com/

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Diepgang komt boven

Lieve kiezer,

In de diepgang van het reces richt ik mij heel graag nog een keer tot jou, Lieve Kiezer. Door alle rust krijg ik diepe gedachten.

Als politicus moet je successen claimen. Moeilijk hoor. Bescheidenheid siert de mens. Ik kan het gewoon niet, Lieve Kiezer. Claimen, het woord zegt het al, moet je volgens mij nooit doen. Dat IS aanslagen claimt, kijk, dat kan ik begrijpen. Slechte mensen doen dat. Maar politici die successen claimen, tja, die verliezen authenticiteit. Als je jezelf moet gaan uitleggen, dan ben je al te laat.

Dus dat het Bosbad in Lunteren blijft open, Lieve Kiezer, ra, ra hoe komt dat???? Ik zeg niks.

Maar dat zijn natuurlijk geen diepe gedachten. Ik zat nog veel dieper met mijn gedachten, Lieve Kiezer. Ik denk vaak na over de oorlog in Syrië. Ik had zelfs een Syrische statushouder uit de noodopvang in Ede meegenomen op een weekje vakantie. Het was een weekje  buitenkunst in Drenthe. Mijn moeder ging altijd mee, maar die kon niet meer slapen op luchtbedden, dus de beslissing was snel genomen. De statushouder stemde in, en ik vond het ook wel fijn om een man bij de hand te hebben.

We praatten over de oorlog in Syrië, en eerlijk gezegd kan ik het ook niet meer helemaal volgen, Lieve Kiezer. Het wordt steeds ingewikkelder. Wie is nou de vriend van wie, en wie is de vijand. Kijk, als je dat niet meer weet, dan is het pas echt oorlog. Een afschuwelijke diepe oorlog. Soms kon ik het mij te goed voorstellen, zo op die gezellige camping daar in Drenthe, waar iedereen verder gewoon blank en rijk was. Diepe gedachten.

We moeten er iets mee, Lieve Kiezer, met die oorlog. Hij duurt maar voort, en we krijgen er zelf ook een keer echt last van. Ik probeer “mijn” statushouders zo ver te krijgen dat ze Syrische politieke partijen oprichten. Tot nu toe is dat nog niet gelukt, geen belangstelling. Toch hou ik vol: als er een duidelijke oppositie zou zijn, met verschillende politieke partijen (liberaal, sociaal en moslimmidden), dan zou dat helpen. Als partijen, vanuit verschillende maatschappelijke belangen, samen werken, en een basis leggen voor samenwerken in een democratisch systeem, dan zou dat echt helpen. Je voelt aan je water dat Syrië er aan toe is, maar het staat niet zomaar. Dat is hard werken. Politiek is sowieso hard werken. Maar volgens mij moeten we toe naar Bed, Bad, Brood, en democratische Bemoediging. Er zijn nu misschien een half miljoen Syriërs in Europa, het zijn de rijke en soms ook hoog opgeleide mensen uit Syrië, die kunnen toch wel digitaal iets beginnen? Als alle gemeenteraadsleden in Europa een Syriër adopteren, en les geven in democratie, dan zou dat echt helpen. Te beginnen in Ede. Ede voor Eden. Tja, diepe gedachten….

Ik ben blij dat ik mij soms gewoon kan bezighouden met het Bosbad, Lieve Kiezer. En ik denk dat Syrië misschien nog wel eerder bij de Europese Unie kan komen dan Turkije. “Mijn” statushouders zien alleen nog even niet het beginnetje. Als je een Syriër kent die wil, Lieve Kiezer, kom dan een keertje langs. Ik troost mij met de gedachte dat het Bosbad open blijft. Als is het net vandaag voor 2016 gesloten. Ik moet nodig eens in gesprek met het Bosbadbestuur over weersafhankelijke openingstijden.

bosbad feestje

Kar van het Bosbad in de Reutemeteut, op de Oud Lunterse Dag, kraait terecht victorie.

Je Irene van de Voort, CDA raadslid in Ede, bijna klaar met het reces.

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

De raad op reces

Lieve Kiezer,

Het politieke bedrijf is hard werken. Eerlijk gezegd was ik nog nooit zo hard aan vakantie toe geweest. Het harde boeren leven is een eitje, vergeleken bij de politiek. Vooral de late uurtjes nekken mij behoorlijk. Dat laatste compromis, de oeverloze deal, de borrel met dat ene contact met net het puzzelstukje informatie dat nog miste. Tja, dat gaat allemaal niet voor de klok van 9 uur in de avond.  In Lunteren luidt om 9 uur ´s avonds nog steeds de “papklok”. Dat was voor de pap die je at, lekker voordat je naar bed ging. In het politieke bedrijf zijn de uurtjes dat je een besluit naar je toe kan trekken, dat je de geniale voorzet geeft, die de fractievoorzitter dan inkopt, meestal de uurtjes na de papklok. Daar moet je bij zijn, zonder lekker bordje pap, maar op het zoveelste kopje bagger koffie. Tja, lieve kiezer, met weemoed denk ik soms aan de lekkere vellen die wij thuis op de boerenbak hebben drijven. Nu mag ik van geluk spreken als er koffiemelk is, meestal is het zo´n vies eeuwig houdbaar melkpoedertje, die jaren op de koffietafel staan, omdat iedereen uit pure nood zwart is gaan drinken. Liever nog zou ik koffie van thuis meenemen in een beker, en dan koud opdrinken. Maar ja, in de politiek moet je soms normaal over komen, anders gaat het helemaal nooit lukken met die late deal, de gezaghebbende opmerking of de doorslaggevende informatie op tafel leggen met de juiste timing (na de papklok dus).

Lieve Kiezer, je begrijpt, het reces kwam als geroepen. Ik heb eerst goed bijgeslapen. En daarna begon de reflectie. Waar ben ik nou eigenlijk helemaal mee bezig?? Wat waren nou echt concrete resultaten die zonder mij niet gelukt waren?? Lieve kiezer, ik heb mij rol met verve gespeeld, maar niks, helemaal niks, is 100% mijn resultaat. Politiek is samenwerken. Politiek kun je NOOIT alleen. Dat is de lol ook eigenlijk meteen, en het zware, die late uurtjes. Dus als politicus moet je nooit iets claimen, dat is heel dom eigenlijk. We doen het SAMEN. We kunnen als CDA hooguit claimen dat we in de coalitie zitten, en dat we net zo goed zijn als D66, PvdA, Gemeentebelangen en Christen Unie. Samen hebben we nu 2 jaar de toko gedraaid en EDE in de lucht gehouden. Met al zijn ups en downs. Zelfs zou ik hier de oppositie ook een compliment willen geven, zonder hen waren we nooit zo scherp geweest. En het azijnzeiken is gaandeweg het afgelopen jaar omgezet in constructief oppositie voeren. Een constructieve raad, dat helpt EDE verder.

Misschien mag ik hier even opmerken dat het CDA heel goed is in de stille diplomatie die nodig is voor goede relaties en een goede sfeer in de raad. En, eerlijk is eerlijk, Gemeente Belangen kan het ook. En vanuit de oppositie staat de SGP haar buitengewoon sportieve en constructieve mannetje. Dat lekkere lijmen, dat doen we ook weer samen, heerlijk. Tja, dat is ook politiek, Lieve Kiezer.

Hoe transparant we ook moeten zijn, een echte deal sluiten, dat gaat achter gesloten deuren. Je kunt niet onderhandelen met de deur wagen wijd open. Zelfs de beste of slechtste autohandelaar dealt niet met een open deur. Dat is hetzelfde als droog koken. Het gaat gewoon niet. Je kunt in alle openheid niet een beetje water bij de wijn doen, en dan weer een beetje wijn bij het water, tot je samen precies op de juiste verdunning zit. Met de verdunning treedt je samen naar buiten, en laat je het democratische veld er over stemmen. Maar je kunt niet TIJDENS de onderhandeling naar buiten treden. Dan krijg je meteen ruzie. En dan kom je nooit tot een juiste verdunning. Snap je dat, Lieve Kiezer???

Bij ons doet Jan Pieter meestal de onderhandeling, en dan komt hij terug bij ons, bij de fractie, om te vragen of wij erin mee kunnen gaan. Zoja, dan gaat de deal naar de raad, zo nee, dan gaat hij terug naar de onderhandelingstafel. Lieve Kiezer, dat is politiek. De deal is openbaar, de onderhandeling gaat achter een gesloten deur.

Waar ik altijd heel depressief van wordt, is kiezers die roepen dat politiek slecht is, omdat het achter gesloten deuren gaat. En dat politici daarom slecht zijn. Lieve Kiezer, dat is zo dom en super naïef, dat kun je gewoon niet menen. Politiek gaat met klapperende deuren, open en dicht. Open gaat de deur na de gesloten deal, de deal wordt in alle openheid samen gedeeld en vastgehouden door de partijen die haar hebben gesloten, en dicht gaat de deur weer voor de onderhandeling. Anders kun je nooit onderhandelen. Dus wil je alsjeblieft ophouden met politici zwart maken over iets dat ze in het diepst van kun kern juist moeten doen. Deals sluiten. Het compromis pakken, en SAMEN verder komen. Lieve Kiezer, als je dat niet begrijpt, wil je dan alsjeblieft niet op mij stemmen???

En hierbij wil ik toch nog even iets claimen voor het CDA: Jan Pieter is een hele goeie dealmaker. Dus die pais en vree in de raad van Ede, die zo broodnodig is voor de verder ontwikkeling, daarvoor kun je gerust CDA stemmen.

voorste helft fractie

Hier de voorste helft van mijn fractie,  van de achterkant, met Jan Pieter links. Tegenover het net zo goeie D66 en de net zo goeie Christen Unie daar weer achter. Foto na de “papklok” genomen.

Je Irene van de Voort. Gemeenteraadslid Ede (voor het CDA).

Posted in Uncategorized | Leave a comment