Wat wil ik?

Lieve kiezer,

In deze tijd van een roepende arbeidsmarkt, had ik een super frisse HR-manager aan de lijn, die na een prettig en zakelijk goedemorgen meteen de vraag stelde: “Wat wil je?”. Wat een waanzinnig goede vraag. Flexibiliteit kan ook een nadeel zijn als het gaat om je eigen levenspad. Ik kletste wat in de rondte, maar de HR-manager herhaalde zijn vraag en gaf “Wat wil je?” op als huiswerk. Daarom alleen al wil ik bij dit bedrijf werken, ik wil een goede HR-afdeling, die mij direct, kort en bondig met coaching om de oren slaat en waar ik mezelf aan over kan geven.  Als zelfstandig ondernemer moet je altijd je eigen HR-manager zijn, en dat is eenzaam. Voor je het weet ben je cirkelredenaties over jezelf aan het opzetten. De balk in je eigen ogen aan het ronddraaien. Dat lukt sowieso alleen maar als je de burn-out al op je checklist hebt kunnen aanvinken. Het nut van HR drong door alle borden voor mijn kop heen.

Afijn, wat wil ik? Inhoudelijk vind ik het altijd heerlijk om koppie onder te gaan in het mestdossier. Ik wil respect voor mest. En ook respect voor rauwe melk. Daar liggen enorm veel kansen voor de mensheid, en nog een lange weg te gaan.

Ik heb sowieso een gepassioneerde neiging om in wespennesten te duiken, om die tot een oplossing te brengen. Daarom heb ik ook een politieke partij opgericht, “Evenwicht, De Gele Partij”, met een Syriër. Het Midden Oosten, het ultieme wespennest, moet en zal gedemocratiseerd worden, anders blijft Europa niet altijd zo veilig. Maar momenteel ken ik niemand anders op aarde die zich daar ook mee wil bemoeien, dus dit ligt stil. Ik zie dit sowieso meer als een hobby project nu. Ik wil voor veehouderijsector werken.

Ik wil in de veehouderij sector werken. De basis van alles is toch het boeren leven, en ook al melk ik zelf geen koeien meer, de aarde is een grote boerderij tegenwoordig, en daar is altijd wat te doen. Bovendien kan het altijd beter, en ik weet het graag beter. Ik wil in de landbouw blijven, dicht bij de werkvloer. In dit geval de melkput, de stal en de bodem. Ik hou van burgers, maar ik wil het niet worden.

Verder wil ik natuurlijk graag invloed hebben. Maar na al mijn lobby avonturen en politieke avonturen, columns en blogs, met veel social media gedoe, kan ik deze neiging tegenwoordig aardig goed onderdrukken. De meeste dossiers zitten behoorlijk vast, en je kunt maar beter lekker leven en aan concrete projecten werken en de stal ruiken. En verse melk.

In de burgerpers is de landbouw het zwarte schaap, hier zie ik nog wel een missie. Misschien moet ik toch nog eens proberen columnist te worden in het NRC of FD, of de landbouw onderzoeksjournalistiek in of een gezondheidsvlog beginnen met achtergrondkennis van waar alles vandaan komt en hoe voeding in elkaar zit. Maarja, dat is niet zo iets als een professionele voetbalcarrière overwegen op mijn leeftijd als vrouw. Ik heb geen zin meer om daar tijd in te investeren, met waarschijnlijk resultaat nul. Wie wil er nu niet schrijven voor het FD, zodat je jezelf kan meten aan Jeroen Dijsselbloem? Die ik overigens als de perfecte lijsttrekker van Evenwicht zie. Overal zijn altijd linken te leggen. De landbouw-onderzoeksjournalistiek knaagt aan mij. Lekker speuren in mijn lievelingsdossiers. Follow the shit, dat ontbreekt nog op aarde. Wil ik dat? Mogelijk moet ik de burgerpers gewoon aan burgers over laten, dan kunnen zij ook de balk in hún ogen blijven ronddraaien.

Het onderwijs, dat is ook een heel mooi vak. Dit laat ik open, veehouderij op HBO niveau. Daarin projecten uitvinden, met leerlingen en bedrijven verder uitvoeren, dat kan ik wel. De opleiding “Respect voor mest” moet nodig ontwikkeld worden.

Afijn, lieve kiezer, de vraag wat ik wil is hiermee lichtelijk beantwoord. Ik wil inhoudelijk, veehouderij, concrete reële zaken, samenwerking én de stalvloer dichtbij.

Als concreet resultaat voor de mensheid zie ik mezelf als radartje in “Respect voor mest”. Weer een leuke cliffhanger. Goed weekend en tot volgende week, lieve kiezer. Werkeloos zijn is ook een vak.

foto boek loopbaancoaching

Boek gekregen van een vriendin. Beetje enge foto, ik durf het boek niet open te doen.
Het lijkt wel een mot; het is bedoeld als vlinder, hoop ik. Maar dat fladderen, daar durf ik ook niet aan.

Je Irene, voorzitter Evenwicht, sorry lieve kiezer, dat ik even met mezelf bezig ben.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s