Eigen namen is goud samen

Lieve kiezer,

Ik heb weer eens een retraitje gezeten. Tien dagen in stilte gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten. Ik kom dan altijd tot hele diepe gedachten. De bedoeling van deze retraite (observatie-meditatie, oftewel “vipassana” meditatie) is eigenlijk alle gedachten van je af te zetten, maar dat is heel moeilijk, lieve kiezer. Stiekem denk ik altijd wel een beetje na, want daar heb je dan toch de tijd voor. En je bent tenslotte je eigen master, dus ik laat mij niet kisten door de stilte. De stilte is eigenlijk geweldig mooi, lieve kiezer, zo mooi dat je er niet altijd bij kan, en dan ben je dus helaas aan het nadenken. In die zin is het heel vergelijkbaar met seks, als je dan te veel nadenkt, dan lukt het ook niet. Zoals ik al zei: diepe gedachten. De stilte is misschien zelfs wel nog beter dan seks. Er zijn helaas weinig mensen met wie je daarover kan praten.

Nu kwam ik tijdens de stilte tot het resolute besluit mijn eigen familienaam weer te gebruiken. Van Der Marel. Dus al met al heet ik dan weer Irene van der Marel, aangenaam. Mijn doopnamen zijn Catharine Leentje, dus in mijn paspoort staat Catharine Leentje van der Marel. Het is dan eigenlijk wel heel schizofreen  om door het leven te gaan als Irene van de Voort. En bovendien is je naam een stuk van je identiteit, en die moet je nooit opgeven. Een eigen identiteit is belangrijk, zeker in een goed huwelijk. Je kunt wel van iemand houden, maar je moet niet op hem willen lijken. In het verschil zit hem de aantrekkingskracht. Dus denk niet dat er een scheiding op handen is, ons huwelijk loopt als een zonnetje. Beter dan ooit eigenlijk, misschien wel juist omdat we tegenwoordig allebei onze eigen identiteit goed onderhouden.

Ik was na 7 jaar huwelijk overstag gegaan om toch de naam van mijn echtgenoot te gebruiken. Je kunt dat elke dag gratis veranderen in het gemeentehuis. Ik zat toen diep in de luiers, veel (stief)kinderen, veel zorgtaken, weinig taken in het bedrijf, geen eigen werk, en mijn omgeving zag mij niet anders als Van de Voort. Het was echt een fout, lieve kiezer. Je moet nooit je naam opgeven. Juist in zulke tijden, als je overspoeld wordt door kinderen en je omgeving, moet je dat kleine stukje leven dat je nog voor jezelf hebt koesteren.  Na ongeveer 11 jaar huwelijk ging ik weer meer buiten de deur werken, en ik had al meteen spijt van die naam. Maar ja, ga dan nog maar eens terug. Iedereen kent je bij de naam van je echtgenoot. Het is heel onhandig om je naam te wijzigen als je een professioneel netwerk hebt. Dus toen heb ik het zo gelaten.

Maar het knaagde, lieve kiezer. Zeker naar mijn dochters toe vond ik het een slecht verhaal: “Je moet nooit je naam opgeven, maar mama heeft dat helaas wel gedaan.” Ik moest het gewoon recht zetten, om het goede voorbeeld te geven. Dus toen ik helemaal diep in de stilte zat, toen had ik de rust voor dit besluit en wist ik het ook zeker:  ik ben Irene van der Marel. Dat je het ff weet, lieve kiezer.

Irene blijft wel gewoon Irene, dat is mijn roepnaam. Mijn ouders hebben dat zo verzonnen. Ik ben vernoemd naar mijn oma Catharina, en ze hebben speciaal die a veranderd in een e, zodat de “ne” van Ire-“ne” er in ieder geval in terug komt. Ik respecteer dat.

20180825_103742

Je Irene van der Marel, druk bezig met diepe gedachten over de provinciale staten verkiezingen van 2019.

 

Advertisements
This entry was posted in Eerlijkheid, Vrouwenemancipatie, Zorg. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s