De Muur van Vergeving

Lieve kiezer,

jij bent eigenlijk liever dan ik, want ondanks dat ik al meer dan een half jaar niks heb gepost, blijf jij mijn site bezoeken. Gelukkig heb ik tijdens het reces van de raad allemaal achtergronddossiers met normatieve overwegingen en lange termijnen uitgediept. Natuurlijk kom je dan op de Muur van Mussert. Of all places, Lunteren, mijn lievelingsplaats op aarde, uitgerekend hier staat die Muur van je-weet-wel. Eerlijk gezegd was ik er nog nooit geweest, en ik had ook geen idee waar die muur stond. Zo groot is Lunteren, dat je een enorme muur 20 jaar kunt missen. Maar nu kon ik er niet meer omheen. Het dossier wordt actueel in Ede, het heeft de landelijke pers al gehaald, en als raadslid kan ik dan natuurlijk niet met een mond vol tanden staan. Bij zo´n zwaar en controversieel onderwerp, kom ik liever met het doorslaggevende argument.

Martijn Stöfsel, deskundige op het gebied van Lunteren in de Tweede Wereldoorlog, trok aan mijn jasje: “Jij moet die muur zien”. Hij had ook foto’s van vroeger, met allemaal NSB mensen, in de kom van het veld, met die ronding van de muur er omheen, die gezellig in het gras zaten te picknicken. Een soort foodvalley in de dop. Eten verbindt. Ja, ja. Toch raakte ik in de ban van de muur. Je kunt er namelijk ook in. Een stukje muur overlapt een ander stukje muur, zodat je er tussen kunt, en dan kom je achter de muur. Daar zijn drie werkruimtes. Kleine gebouwtjes voor de sprekers, het echte hol van de leeuw.

We moeten er iets mee, met die muur. Maar de nabestaanden van de slachtoffers, kunnen die dat wel aan? Ik moest ook denken aan kinderen van NSB’ers. Vaak ook een moeilijk leven, eeuwig gepest, en totaal onschuldig. De oorlog is nu al zo lang voorbij, zijn we er al aan toe?

Tegenwoordig is het terrein een camping, en bij de balie maakten we een praatje. Het blijkt dat er dagelijks mensen komen kijken, variërend van schoolklassen tot allerhande geïnteresseerden. Het bleek ook dat er ongeveer vijf keer per jaar “lange zwarte jassen” komen, met kale koppen, die positieve associaties hebben bij de wandaden van de nazi´s. Met deze luitjes moeten we zeker in gesprek.

Misschien moeten we er goed eten bij serveren, want eten verbindt. Zo wordt de muur van Mussert misschien “De Muur van Vergeving”.  Laten we bij deze muur de NSB- kinderen de mogelijkheid geven te tafelen met de kinderen van de slachtoffers. We zijn tenslotte allemaal mensen. Lunteren, het bescheiden middelpunt van de Food-valley, heeft hier een verbindingstaak. Laten we  verder werken aan de vrede, tafelend in de werkruimtes van de muur, en picknickend in de “foodvalley” van de muur, De Muur van Vergeving. Misschien kan  eenieder die iets te vergeven heeft hier tafelen met zijn dader. Zo´n plek hebben we nog niet in Nederland.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Hoe brengen we warmte in het muurdossier??

En die nazi sympathisanten, die smelten dan vanzelf.

Eens kijken of ik hier een CDA standpunt van kan maken…..

Je Irene van de Voort, CDA raadslid Ede

Advertisements
This entry was posted in CDA, Compassie, Ede, Lunteren and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s