“De tuin van de blinde” van Nadeem Aslam

Lieve kiezer,

ik moet even eerlijk bekennen dat ik op vakantie ben in campagnetijd. Tja, als politicus moet je wel goed zijn, maar niet fanatiek.

Over dit onderwerp, fanatisme, heb ik in mijn vakantie een roman gelezen: “De tuin van de blinde”. Het gaat over de oorlog in Afghanistan na de aanslagen van 11 september. Twee mensen uit Pakistan, met niets dan goede bedoelingen, ze zouden zomaar lid kunnen zijn van het CDA, reizen af naar Afghanistan, om daar gewonden te helpen. Een soort islamitische individuele artsen zonder grenzen. Ze worden natuurlijk onmiddellijk vermoord, door de Taliban, maar eentje overleeft gelukkig. Tja, naïef een oorlog in trekken, dat heeft dus blijkbaar ook geen enkele zin. De overlever komt daarna bij een krijgsheer die de kant van de Amerikanen heeft gekozen, en wordt gemarteld. Daar ontsnapt hij, en komt dan bij de Amerikanen. Daar wordt hij óok gemarteld. Nu vraag ik je. Als er iets helder is in dit boek, dan is het wel dat het onmogelijk is om je met oorlog te bemoeien. De martelingen zijn dermate gruwelijk, dat je je afvraagt waarom je dit leest in je skivakantie, tussen de schoonheid van de Oostenrijkse bergen en “waar boven mijn hoofd de dag zich in lange goudgele banen uit de hemel terugtrekt.” Dit laatste is een omschrijving uit het boek, gaat over de opkomende zon in de bergen tussen Afghanistan en Pakistan. De natuur is daar ook schitterend mooi. In mijn naïeve jonge jaren ben ik er ooit eens doorheen gereisd, maar wel aan de Pakistaanse kant natuurlijk, zo dom ben ik nu ook weer niet, want het is al heel lang oorlog in Afghanistan. Het meest vriendelijke volk dat ik ooit op aarde gezien heb trouwens, dat vond ik de Iraniërs, ook al moest ik daar een boerka aan, en was er geen fietspad voor de Nederlanders. Ik weet niet wat het was, het zat in de mensen, en het was vriendelijkheid. Misschien zat het in hun ogen. Het land daarna, Pakistan, had het ook, ook al zag je daar bijna geen vrouwen op straat. Het boek verwart mij. Waarom gebeurt dit allemaal??

De overlever komt hopelijk terug bij de liefde van zijn leven, omdat er dan tenminste nog iets goed afloopt in dit boek. Zijn grote liefde is de weduwe van de overléden naïeve arts. De liefde is overigens wederzijds, maar zij was eerder uitgehuwelijkt aan de overleden naïeve arts.

Juist in de heftigheid van een oorlog is het is iedereen wel duidelijk wat goed en kwaad is. Je naïviteit raak je snel kwijt, als er een kogel om je oren vliegt. Je moet wel kiezen. Dat is wel even iets anders dan twijfelen tussen CDA en VVD. Als je kiest voor goed in plaats van kwaad, kan het zijn dat je met je leven moet betalen. Toch zijn er vele oorlogen op aarde afgelopen, alleen door heldenmoed, doordat mensen in het heetst van de strijd vast kunnen houden aan hun menselijke moraal.  Mooi aan dit boek is dat iedereen die geweld uitoefent, daaraan twijfelt. Alleen bij de Amerikanen heb ik dat nog niet ontdekt in dit boek, maar veteranen die dit boek lazen, liepen de tranen over de wangen, lees ik in de recensie. Twijfelen is niet hun sterkste kant. En ik dank de hemel dat de gemeenteraad van Ede niet hoeft te beslissen over een oorlogskwestie.

Tja, lieve kiezer, wat moeten wij hier nu mee? Ik kijk uit mijn appartement naar het lieflijke dal, de witte huisjes, alles pais en vree in Oostenrijk. Op tafel de Telegraaf van gisteren, Kiev, in Oekraïne, staat ook in brand. Waar hebben wij ons vredige leven aan te danken, lieve kiezer? Aan de mensen die voor ons leefden, die hun gruweldaden hebben afgeworpen, en de wijsheid van vrede hebben ontwikkeld. Mijn eigen schoonvader wijlen was er nog eigenhandig mee bezig in Indonesië. “Oorlog maakt de beest in je los” zei hij soms. Deze les van hem zal ik nooit vergeten. Onze gruweldaden hebben ons veel opgeleverd, misschien is dat ook een aspect van onze welvaart, onze vrede, en hun oorlog. De verschillen in rijkdom zijn enorm. Ondanks onze roofzucht, geloof ik ook dat onze welvaart en vrede is te danken aan de manier waarop we in het Westen samen leven. Niet te fanatiek, gratis onderwijs, emancipatie, minder corruptie, inkomensnivellering, én democratie.

Onze samenleving zit, ondanks de wissewasjes die wij uitventen in verkiezingstijd, redelijk perfect in elkaar. Dit is natuurlijk geen excuus voor ons verleden, en voor mijn vakantie in campagnetijd, maar enige relativering is altijd wel een sterke kant van mij.

En, volgens mij, de belangrijkste basis van vrede, dat is democratie. Lieve kiezer, ga alsjeblieft stemmen. Als is het op D66, of de Christen Unie, of zelfs al is het de VVD. Als je je stemkaart in de papierbak gooit, ben je wat mij betreft even naïef als de eerste de beste Taliban strijder, die denkt dat hij 40 maagden krijgt in de hemel. Alsof hij er éentje aan kan, na zo’n getraumatiseerd leven.

Ik ga nog even mijn boek uitlezen, en dan de Duitse Autobahn op, en dan campagne voeren!

Je Irene van de Voort, Lijst 1, nr 11 op 19 maart 2014.

Advertisements
This entry was posted in CDA, Ede, Gemeenteraad, ritueel slachten and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s