Antibioticagebruik in de landbouw

Lieve kiezer,

in NRC Next stond weer zo’n vervelend artikel over antibiotica gebruik in de landbouw, opgesteld met oude cijfers, gericht tegen boeren het het CDA. Jammer, jammer, want het probleem is urgent, ernstig en complex.

Gelukkig is er in Gelderland een Kerngroep Landbouw opgestart binnen het CDA, onder mijn bezielende leiding, niet om het probleem te bagetalliseren, maar om een goede analyse, op basis van de juiste cijfers, en een strakke oplossing te realiseren.

Hierbij een artikel dat ik geschreven heb, en dat gebruikt is voor de opinisite www.christendemocraat.nl  Zie ook het fimpje aldaar, met onze koeien!!

Landbouw

 

Een CDA standpunt

 

 

Romantiek of problematiek

De landbouw produceert ons voedsel. Iedereen eet mee. In deze discussie lijkt het alsof de beste stuurlui aan wal staan. Waarom kan die koe niet in de wei? Het antibiotica gebruik bij dieren is te overdadig. Q koorts en Mexicaanse griep bij mensen, dat is toch te voorkomen? Grootschalig ruimen van dieren is toch geen manier?

 

De romantiek van de landbouw, de tijd dat de boer zijn Bessie met een emmer voerde, is voorbij. De problematiek rond grootschalige landbouw is complex.

 

 

Een analyse

In een globaliserende wereld, met wereldwijde handelsakkoorden, kunnen we in Nederland niet zelfstandig een importverbod instellen op voedsel dat niet volgens onze waarden gemaakt is. Dus als wij in Nederland de koe in de wei verplicht stellen, dan blijft onze landbouw kleinschalig, en wordt onze Nederlandse melk duurder. Maar we kunnen onze grenzen dan niet sluiten voor goedkope melk uit Denemarken. Bovendien mogen we koeien in de wei ook niet onbeperkt subsidiëren. Hetzelfde geldt voor dierenwelzijn, voor antibioticagebruik en voor grootschaligheid. De markt is open, dat is de vrijheid waarin we leven.

 

De macht van de overheid om de koe in de wei te zetten, is beperkt. Als het gaat om onderwijs, zorg en politie, de publieke zaak, dan kan de overheid haar zaakjes goed regelen. Maar de markt in een globaliserende wereld is een grillige zaak, waar de overheid slechts beperkt haar macht kan laten gelden en onze gezamenlijke waarden kan opleggen.

 

 

Ethiek opleggen

Natuurlijk is het zo dat de overheid wel ethiek oplegt op productie. Onze arbeidsvoorwaarden zijn bijvoorbeeld hoog. Iedereen die hier werkt, heeft rechten. Maar ook dan zie je dat productie verschuift naar landen waar arbeid goedkoper is en de ethiek rond rechten van mensen slecht geregeld is.

 

Door de maatschappelijke discussie over dierenwelzijn, antibioticagebruik en grootschaligheid legt de overheid in Nederland regels op. De discussie over antibioticagebruik en over megastallen is in volle gang in de Tweede Kamer. Het kooiverbod (dierenwelzijn) is in 2011 ingegaan. Terecht natuurlijk. Wij hebben onze ethiek hoog. Maar het reële gevolg daarvan is dat de landbouwproductie verdwijnt naar goedkopere landen. En onze goedkope import neemt toe. Recentelijk is er bilateraal een Europees landbouwhandelsakkoord gesloten met Zuid Amerikaanse Mercosur landen. Wat binnen komt, en goedkoop is, mag hier gewoon verkocht worden. En… het wordt ook verkocht.

 

Wat hier dan overblijft zijn de romantische boeren, die produceren voor een niche of leven van zorg, recreatie en natuur. Ze voeren hun Bessie met de emmer. De burger is tevreden, en de consument eet zijn stukje vlees uit Zuid Korea. Eind goed, al goed.

 

 

 

 

Mexicaanse griep en antibioticaresistentie

Helaas is hiermee de kous niet af. De problematiek is verschoven, uit het zicht van de consument, maar niet opgelost. De resistentie van antibiotica en de Mexicaanse griep houdt niet op bij de Nederlandse grens, omdat wij het allemaal zo goed doen met onze dieren. De problematiek is ernstig, complex en urgent. Dit zijn problemen van een globaliserende wereld.

 

 

Gespreide verantwoordelijkheid

Als richting voor een oplossing voor dit probleem is het beter dat we de verantwoordelijkheid terugleggen bij degene die verantwoordelijk is. Binnen het CDA is gespreide verantwoordelijkheid een uitgangspunt. De hoogste overheid die hier over gaat is Europa. Maar Europa sluit haar grenzen maar mondjesmaat voor goedkope import. Voedsel en IT wordt tegen elkaar uit onderhandeld in de WTO. Waar we de grenzen sluiten voor vlees, komen computers ook niet meer verder.

 

We moeten helemaal terug naar beneden in de ladder van gespreide verantwoordelijkheden, naar de persoonlijke verantwoordelijkheid van de consument. Consumenten zouden in de supermarkt moeten betalen voor de waarden waar ze voor staan. In een globaliserende wereld, is dit de enige reële manier.

 

De rol van de overheid is om dit duidelijk te maken aan consumenten.

 

 

Maatschappelijke consequenties

Als we toch goedkoop willen eten, laat die grootschalige landbouw dan hier plaatsvinden. Want wij kunnen echt veel beter omgaan met dieren voor een lage kostprijs, en we kunnen ook veel beter omgaan met de risico’s zoals antibiotica en Mexicaanse griep. Onze Nederlandse landbouwsector is daarin vooraanstaand in de wereld. Bovendien ontwikkelen we dan hier de kennis, de vaccins en medisch ingrijpen, en dat kan ook veiligheid bieden.

 

De regelgeving zou hier zodanig scherp moeten zijn, dat we met maximaal dierenwelzijn, en maximale risicobeheersing, toch mee kunnen doen op de wereldmarkt. In Wageningen noemen ze dat een zorgvuldige landbouw. Als we die hier ontwikkelen, kunnen we de wereld leren om te gaan met dierenwelzijn en risico’s. Want helaas of niet helaas, we kúnnen onszelf niet meer terugtrekken achter grenzen met onze boer, zijn Bessie en zijn emmer.

 

Het is een kei harde realiteit. Het CDA vind dat we hier moeten blijven produceren wat we hier willen eten. Als we de landbouw hier een plek geven, hebben we zelf de kennis om risico’s te beheersen. Ethisch en technisch. Dat is een verantwoordelijkheid nemen.

 

En als consumenten wel willen betalen voor duurzame productie, die kringlopen sluit, dan kunnen ze gewoon in alle vrijheid, in de supermarkt kiezen voor scharrel of biologisch. Zij nemen dan ook hun verantwoordelijkheid en zij kunnen een betere landbouw realiseren, in plaats van als beste stuurlui aan wal blijven staan.

 

Auteur: Irene van de Voort,

biologisch melkveehouder te Lunteren,

CDA bestuurslid, afdeling Ede.

Advertisements
This entry was posted in Antibiotica, Bleker, CDA, Landbouw and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s